RECAP | The first month

Hallo! Kennen jullie me nog?

Terwijl ik dit typ, zit ik in From The Hearth, een ontzettend leuk cafeetje dicht bij mijn appartement dat ik pas (lees: vanochtend) heb ontdekt. Een boek van Bill Johnson doorbikkelen is een stuk makkelijker onder het genot van een Iced Latte.

Ondertussen heb ik een maand school achter de rug. Een maand! Wat?! Het voelt als een week, of op zijn langst anderhalve week. Toch is er al zo veel gebeurd. Zo. Ontzettend. Veel!  Ik ga mijn best doen de juiste woorden te vinden voor een recap, maar ik kan niks beloven!

Dus, BSSM. Een klas van 1200 kan een meisje van 18 aardig intimideren. Vooral als het meisje in kwestie een Introvert met een hoofdletter I is. Toch heb ik al zo veel mensen in mijn leven op het moment met wie ik zo diep ga en met wie ik zo’n plezier heb! Gek hoe veel makkelijker het is hier is om vrienden te maken dan ik dacht dat het zou zijn. Amerikanen, een hoop Dutchies en andere Internationals, allemaal even geweldig.

Je doet niet alles in de klas van 1200 (thank God!), maar wordt onderverdeeld in RG’s, een soort van mentorklassen. Deze bestaan uit zo’n 70 students, 4 interns en de mentor. Mijn mentor is geweldig! Clare is een Britse vrouw met het grootste hart dat ik ooit ontmoet. Ook heeft ze een boblijn en de meest geweldige kledingstijl. Jep, ik heb ondertussen een redelijk grote girlcrush ontwikkeld. 

Eerst keek ik wat meer de kat uit de boom in mijn RG. Het waren nog steeds zo veel mensen dat ik niet wist waar ik moest beginnen. Onderhand beginnen deze mensen steeds meer te voelen als familie. Zo hebben we 2 nachten doorgebracht in the middle of nowhere in blokhutjes en een ropescourse gedaan. Jawohl.

            Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen. Achtbanen vind ik kicken, maar aan een touwtje hangen boven de grond terwijl je met een team aan de overkant moet komen? Ik voelde me constant alsof ik in het Cirque du Soleil zat. Toch was het een ontzettend goede teambuilding oefening. Ik vertrouw mensen meer – blijkbaar moest ik tien meter boven de grond bungelen om erachter te komen dat deze mensen echt om me geven.

Wauw, dat werd opeens wel heel erg gevoelig. Maar toch is het waar! Haha.

De allergrootste struggle moet mezelf voorstellen aan mensen zijn. Amerikaanse namen zijn zo heerlijk makkelijk. Dave, Rebecca, Jessica, Jacob… Piece of cake! En daar kom ik dan aankakken, hoor.

‘Hi, I’m Liselotte.’

…

‘Sorry, what’s your name?’

‘Liselotte!’

‘Lysalatte?’

‘You know what, just call me Lise.’

‘Lise, great! So nice to meet you.’

Ja, dat is hoe de meeste ontmoetingen verlopen hier. Deels ben ik trots om een oerhollandse naam te hebben, deels geeft het me hoofdpijn. Maar ja, c’est la vie, homie.

Ik voel me niet meer hetzelfde meisje dat eind augustus in San Francisco uit het vliegtuig stapte, wat onzettend gek voelt om te typen. Ik dacht dat het vreselijk moeilijk zou zijn te wennen aan het Amerikaanse leven. De boodschappen, het wonen op mezelf, de huur, mezelf vervoeren… Het gaat eigenlijk prima.  Ik ben erachter gekomen dat ik mezelf kan vertrouwen. I got this.

Dit is genoeg voor nu, geloof ik. Mijn hoofd zit nog zo vol en ik zou nog zo veel meer kunnen vertellen – maar dat komt een andere keer. Ik ga proberen vaker te posten dan 1 keer in de maand, haha.  

Ik spreek jullie later, folks!

XO,

Liselotte.